Ben als een bolle baby ter wereld gekomen, ik was zo schattig met al die babyplooien all over the place. Mijn 1e woordjes waren:"Hmmm Kekker" dus ja dat is natuurlijk de goden verzoeken.

 

Maar ik bleef niet bol. Ik werd een mooi slank blond meisje. Dit mooie, blonde slanke maar vooral ijdele meisjes hield dit vol tot haar 26e levensjaar. Daar begon de ellende. Oorzaak? Tsja ieder pondje gaat door het mondje. Thuis moest ik altijd vragen om een Cupcakje, koekje, dropje enz en eten wat de pot schaft. "Als ik op mezelf woon...." riep ik dan altijd, pfff nou ik heb het dus ondervonden om op mezelf te wonen en te eten waar ik zin in had. Mam had ik maar beter naar je geluisterd... Wie roept dat niet wanneer hij de 30 is gepasseerd.

 

Emotie-eten is verschrikkelijk. je belandt ik een vicieuze cirkel. Je voelt je rot omdat je dik bent, maar doordat je je zo rot voelt ga je weer eten... Er gebeuren dingen in het leven die je aangrijpen en dus grijp je weer naar eten. Tijd om de hersens eens goed te herprogrameren...

 

Het afvaltijdperk voor Cupecakje is aangberoken. 4 kg lost in 5 days, 36 kg still to go!!!

 

Dit wordt de strijd tegen mijn titanen.